18-03-13

Hoorzitting kinderpornozaak Zandvoort in Den Haag

marcel

Archief

Gisteren was er een hoorzitting omtrent de kinderpornozaak Zandvoort in Den Haag (Nederland) waarop Marcel Vervloesem van de vzw Werkgroep Morkhoven werd uitgenodigd.

Zoals gewoonlijk zweeg de Belgische pers daarover.

Dat komt omdat het grootste gedeelte van de Belgische pers die niet meer dan een instrument van justitie is, de kinderpornozaak Zandvoort met de -volgens de Belgische federale politie- meer dan 88.000 slachtoffertjes, al 10 jaar lang in de doofpot steekt door Marcel Vervloesem en de Werkgroep Morkhoven te criminaliseren.

Ook over de cd-roms met kinderporno uit de zaak Zandvoort die op het hof van beroep van Antwerpen werden gestolen nadat zij in opdracht van de Koning voor onderzoek aan de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers werden overgemaakt, blijft de pers het stilzwijgen behouden.

De Belgische pers die de betaalde roddels over Marcel Vervloesem op het hoogtepunt van de kinderpornozaak Zandvoort wist te verspreiden, wacht nu ongeduldig het moment af dat Marcel Vervloesem in de gevangenis wordt opgesloten. Vervloesem heeft aangekondigd dat hij daar met een hongerstaking zal beginnen die hem vanwege zijn gezondheidstoestand (hart, suikerziekte, kanker,) ongetwijfeld fataal zal worden. Op die manier kan men de kinderpornozaak Zandvoort definitief afsluiten en kunnen het bedrog en de fraude die er in deze zaak gepleegd werden, definitief geklasseerd worden. Men rekent er ongetwijfeld op dat men dan ook de cd-roms met kinderpornomateriaal in stilte kan vernietigen.

Het feit dat er tal van documenten uit het strafdossier van Marcel Vervloesem werden gestolen (die door de Hoge Raad voor de Justitie schriftelijk bevestigd werden) en Vervloesem veroordeeld werd op basis van een onvolledig dossier zonder dat het hof van cassatie te Brussel procedurefouten vaststelde, zegt wel iets over de werking van het Belgische rechtssysteem dat zogenaamd hervormd werd.

De manier waarop Vervloesem in 2005 in de gevangenis van Turnhout werd mishandeld, vertelt ons ook dat België dat zich het centrum van Europa waant, geen rekening houdt met de internationale mensenrechtenverdragen en het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens dat mede door België werd ondertekend.

Ook op gebied van kinderpornobestrijding is België dat het bestaan van kinderpornonetwerken nog steeds ontkent en kindermisbruiken zoveel mogelijk in de doofpot steekt, een absolute zero te noemen.

Omdat noch minister van justitie Vandeurzen (CD&V), noch Jacques Van Ypersele (kabinetschef van de Koning en voorzitter van de Koning Boudewijnstichting), noch de Koning zelf, noch de leden van de commissie justitie van de senaat, noch senator Van Parys (CD&V) die de cd-roms van de Koning destijds als minister van justitie voor 'onderzoek' aan het gerecht overmaakte, op de diefstal van de cd-roms van de Koning op het hof van beroep te Antwerpen willen reageren, gaat de Werkgroep Morkhoven zich ondermeer opnieuw met een schrijven tot de Europese parlementsleden richtten waarin zij de doofpotpolitiek van de Belgische regering inzake kindermisbruiken aanklaagt.
Ook de talloze mensenrechtenschendingen in België zullen daarbij ongetwijfeld ter sprake komen.

Het kan niet dat mensen- en kinderrechtenaktivisten in België gewoon door een samenwerking van overheid en maffia uit de weg worden geruimd en dat de advocaat-generaal Mark Tack, openbare aanklager van Marcel Vervloesem op het hof van beroep te Antwerpen, de kinderpornozaak Zandvoort na het verdwijnen van de Koning-cd-roms zomaar een 'zeepbel' noemt.

In 1998 kwam de Morkhoven-medewerkster en RTBF-journaliste Gina Bernard-Pardaens al in een zogenaamd autoongeval aan haar einde. Zij werd maandenlang op alle mogelijke manieren gepest en ontving verschillende doodsbedreigingen. Ook haar zoon werd op een bepaald moment van de baan gereden waarna zij opnieuw een telefonische bedreiging ontving. Belgacom kon aan de maandenlange telefoonproblemen die zij ondervond zogezegd niets doen en de rijkswacht kon het retroactief Zoller-Mallicieux-onderzoek om te weten wie haar telefonisch bedreigde, pas opstarten toen zij overleden was.
Gina verzamelde wereldwijd foto's van verdwenen kinderen. Ze vergeleek de gezichtjes die ze op de diskettes terugvond. Enkele dagen voor haar dood liet zij Marcel Vervloesem weten dat ze twee kinderen 'met zekerheid' had weten te identificeren.
Gina speelde een erg aktieve rol bij het opsporen van de in 1993 verdwenen Berlijnse jongen Manuel Schadwald. Die zoektocht leidde tot de quasi-zekerheid dat de jongen in handen van een pedofienetwerk was terecht gekomen en leidde tevens tot de ontmoeting met de Duitser Gerrie Ulrich (kinderpornozaak Zandvoort) die na zijn afspraak met Marcel Vervloesem in Italië werd vermoord.
Een maand voor haar dood werd Gina -naar eigen zeggen- op een 'intimiderende' wijze gedurende drie uur lang in opdracht van de Belgische nationale magistraat Brammerts verhoord omtrent de verdwijning van Manuel Schadwald. Gina sprak over haar doodsbedreigingen ook met Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens die haar op de avond van haar dood nog belde maar zijn telefoongesprek moest afbreken omdat de lijn, zoals dat tijdens de akties van de Werkgroep Morkhoven veelal het geval was, op een uiterst merkwaardige manier werd gestoord. Jan Boeykens probeerde Gina die avond nog een antwoord van Stefaan De Clerck (CD&V) die toen justitieminister was, door te faxen waarop verder ingegaan werd op de talrijke pesterijen en dreigingen. Maar dat bleek onmogelijk te zijn alhoewel het bericht wel zonder problemen naar andere bestemmelingen te faxen was. Dat zou er wel eens op kunnen wijzen dat de moord op Gina Bernard die ook al geruime tijd problemen met haar auto ondervond, op voorhand gepland werd. Voor zij naar huis reed en op een brugpeiler terecht kwam terwijl zij zeer voorzichtig reed en de weg op haar duimpje kende, zou Gina nog een discussie met een magistraat hebben gehad.

Een week na haar dood werd er ingebroken bij Laurent Arnauts, de Brusselse advocaat die vooral bekendheid kreeg als raadsman van de familie Benaïssa. Gina had hem aangezocht nadat zij op last van nationaal magistraat Brammerts was verhoord inzake de verdwijning van Manuel Schadwald en nadat zij op belangrijk bewijsmateriaal en documenten omtrent pedofilienetwerken was gestoten die haar beangstigden.
Het geld en de dure computers van de advocaat werden niet gestolen. Blijkbaar was men alleen op zoek naar een welbepaald dossier. Toen de agenten uit Sint-Gillis de schade hadden opgemeten, werd een identificatiebewijs van een Brusselse politieman achter één van de computers ontdekt alhoewel deze had gemeld dat hij het pand van de advocaten niet was binnengegaan.
Aan de dood van Gina werd er maar weinig aandacht besteed door de Belgische pers en het is zelfs niet zeker of de rijkswacht achteraf naging wie er allemaal naar Gina belde.

Het fysiek uit de weg ruimen van Marcel Vervloesem nadat men hem door middel van een vonnis een zwijgplicht met de pers heeft opgelegd en de moorden op Gerry Ulrich en Gina Bernard, doen denken aan de talrijke moorden die er in de zaak Dutroux gepleegd werden ('30 témoins morts' Douglas De Coninck).
Het zal dus waarschijnlijk geen toeval geweest zijn dat Georges Zicot, de in opspraak gekomen gerechtelijke inspecteur in de zaak Dutroux, ook in de kinderpornozaak Zandvoort opdook alwaar hij met een schriftelijke verklaring een kindermisbruikende magistraat beschermde. De samenwerking van overheid en maffia bestaat blijkbaar niet alleen in Colombië.

Enkele dagen geleden werd de server van de Werkgroep Morkhoven na het plaatsen van een artikel van de Stichting Prinses de Croÿ waarin ondermeer sprake was van de psychiater Paul Cosyns (die Marcel Vervloesem psychiatrisch moest onderzoeken terwijl hij ook voorzitter was van de commissie Cosyns die onderzoek voerde naar de isoleercellen in het Antwerpse kinderziekenhuis Good Engels waarrond de Werkgroep in 1998 aktie voerde) geblokkeerd. Enkele dagen nadien bleek de domeinnaam die de Werkgroep Morkhoven al een paar jaren lang voor haar skynet-blogs 'Doofpot Justitie' en 'Werkgroep Morkhoven' gebruikt, plotseling 'niet meer geldig' te zijn.
Justitie die zegt dat de cd-roms van de Koning enkel zijn 'zoek geraakt' en dat de mishandelingen van Marcel Vervloesem in de gevangenis en het verdwijnen van zijn dossierstukken enzoverder enkel 'vergissingen' waren, zal nu ongetwijfeld van een 'toeval' spreken.

De Hoge Raad voor de Justitie stelde zopas vast dat er meer klachten rond justitie gekomen zijn maar dat zal er de komende jaren helaas niet op verbeteren. Op justitieminister Vandeurzen hoeft men in ieder geval al niet te rekenen.

Wie problemen heeft met de Belgische justitie kan zich beter tot europese en internationale instanties wenden.