20-12-09

Kinderpornozaak Zandvoort: kabinet justitie


‘Kinderpornojager’ Marcel Vervloesem: opnieuw in zorgwekkende toestand

 zon 20 dec 2009 20:44     http://zaplog.nl/zaplog/   
Brussel, 20 december 2009 

Ik heb vandaag rond 20 uur, nog een telefoon gekregen van Marcel Vervloesem vanuit de gevangenis van Turnhout.

Het gaat momenteel nog altijd zeer slecht met hem. 

Zoals men weet, heeft hij niet alleen een hartziekte + nierproblemen, werd hij 20 keren geöpereerd enzoverder ... maar lijdt hij ook aan een zware suikerziekte die al gedurende 10 dagen niet meer te controleren valt en gepaard ging met een zware bronchitis.
Hij is op drie weken tijd 8 kilogram afgevallen.

De dokters hadden hem een andere insuline gegeven maar zijn suikerspiegel staat opnieuw zo hoog dat hij zich dus opnieuw in een levensbedreigende situatie bevindt. De kans dat hij in coma geraakt is niet min omdat zijn suikerspiegel gedurende de voorbije dagen zo hoog stond dat hij niet meer te meten viel.

Hij ligt de hele dag op zijn bed omdat hij niets anders meer kan doen. Hij heeft voortdurende braakneigingen, last van duizeligheid en kan niet goed meer zien.
Eigenlijk zou hij onmiddellijk moeten gehospitaliseerd worden maar justitieminister De Clerck en het Directoriaat-generaal van de penitentiaire inrichtingen, die van deze situatie ongetwijfeld op de hoogte zijn omdat ik hen geschreven heb en vorige week naar het kabinet van de Minister telefoneerde waar men de 'boodschap heeft overgemaakt', vinden dergelijke situatie blijkbaar normaal.

Marcel's advocaat telefoneerde gisteren naar Eric Geudens, gevangenisdirecteur-attaché van de gevangenis van Turnhout, die hem zei dat er 'niets aan de hand was'.
Het is Geudens die onlangs in zijn rapport voor de strafuitvoeringsrechtbank schreef dat de voorlopige vrijlating of het penitentiair verlof van Marcel een 'risico inhield door zijn betrokkenheid bij verenigingen tegen pedofilie die gretig gebruik maken van de media'.
Een klein jaar geleden zei Erwin Geudens ook al 'dat er niets aan de hand was' met het gevolg dat de geneesheren van het ziekenhuis te Turnhout, 13 uren nodig hadden om Marcel door middel van een hartmachine het leven te redden.

Wat er nu de komende dagen en tijdens de komende feestdagen gaat gebeuren, is niet duidelijk.

Zolang het Directoriaat-generaal van de penitentiaire inrichtingen en Minister De Clerck (die ik vandaag opnieuw per mail zal contacteren) niets ondernemen en zich verzetten tegen een algemene hospitalisatie, blijft deze onrustbarende situatie voortduren.

Het over-en-weer telefoneren van dokters terwijl deze situatie blijft aanslepen, heeft geen enkele zin. Dat komt er eigenlijk op neer dat men met zijn leven speelt.

Er moet ook rekening gehouden worden met het feit dat er zich van 20 's avonds tot 7 uur 's morgens geen enkele verpleging in de gevangenis bevindt. 
Er is ook geen medisch observatieteam voorzien en de gevangenisbewakers zijn niet in staat om de toestand van Marcel constant in het oog te houden en uit te zoeken of hij ofwel slaapt ofwel in coma geraakt is.

Morgen telefoneer ik alle diensten nog eens af en neem ik opnieuw contact op met het kabinet van Minister De Clerck. 
Ik zal ook een paar faxberichten rondsturen zodat men, als er iets ernstig moest gebeuren, niet kan doen alsof men van niets wist. 
Ook de pers en de parlementsleden worden via een korte persmededeling op de hoogte gebracht.

Wie Marcel nog wil schrijven:

Gevangenis Turnhout
t.a.v. Marcel Vervloesem
Afdeling 4, cel 86
Wezenstraat 1
2300 Turnhout

(Gezien de briefwisseling regelmatig verdwijnt, kan men zijn brief of prentkaart het best met een verzendingsbewijs versturen)

Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

vzw Werkgroep Morkhoven
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gillis
werkgroepmorkhoven@gmail.com


kaartvzw Werkgroep Morkhoven - kinderpornozaak Zandvoort - réseau Zandvoort:

Werkgroep Morkhoven - Wordpress
Zandvoortse kinderpornozaak
video's - Zandvoort en aanverwanten (1)
video's - Zandvoort en aanverwanten (2)
Werkgroep Morkhoven - Skynet

Commentaren

Tiny Mast
TINY MAST: 'WAT VALT ER TE VIEREN? HELEMAAL NIETS'

Nieuws heeft een korte levensduur. Wat gisteren nieuws was, is vaak de volgende dag vergeten. In een serie van twaalf afleveringen pakken de nieuwsbronnen van 1998 de draad weer op. Juli 1998: de werkgroep Morkhoven brengt de Zandvoortse kinderpornozaak aan het licht. Tiny Mast, moeder van twee ontvoerde kinderen, hoopt dat er meer duidelijk wordt over haar zoon Ken.

JA ALWEER DE feestdagen. Tiny Mast heeft ze afgeschaft. Allemaal. Met Sinterklaas, met de kerst en tijdens de jaarwisseling had ze vier kinderen om zich heen moeten hebben in haar Antwerpse woning. Zoon Ken, in januari vijf jaar vermist, zou nu dertien jaar zijn. Kim zeventien.

Genieten zou ze van al die kinderpret. 'Maar ik ben een moeder van 33 jaar wier ene kind vermoord is en de ander vermist. Wat valt er dan te vieren? Helemaal niets.'

Tiny Mast, pleitbezorger van de omstreden pedofielenspeurders van de werkgroep Morkhoven, verkeert dezer dagen voortdurend tussen hoop en vrees. Een halfjaar na de internationale commotie rond de Zandvoortse kinderpornozaak heeft ze nog elke dag hoop dat 'Zandvoort' aanwijzingen oplevert over Kens raadselachtige verdwijning op 4 januari 1994. Want Tiny Mast, een van de zes ouders van de Witte Mars in Brussel, is van één ding heel zeker: Ken is het slachtoffer geworden van een kinderporno-netwerk.

Mast: 'Tegelijk blokkeer je die gedachte zoveel mogelijk. Je probeert er niet aan te denken wat hij moet verduren. Ik ben beland in een horrorverhaal waar geen einde aan komt.'

Op 20 juli, de dag waarop de Zandvoortse zaak zijn hoogtepunt beleefde, stak Mast de speurders van Morkhoven een hart onder de riem. Terwijl voorzitter M. Vervloesem ondervraagd werd door de Belgische politie over de door Morkhoven ontdekte diskettes van de Zandvoortse bende, nam Mast het op voor de werkgroep. Vervloesems huis in Morkhoven werd op dat moment belegerd door de internationale pers. Diezelfde avond nog overhandigde hij de diskettes aan de Zandvoortse politie.

Mast: 'Ik heb die kritiek nooit begrepen. Als de werkgroep Morkhoven er niet was, waar zou ik dan zijn met mijn zaak? De kracht van Morkhoven is altijd geweest dat ze voor druk zorgen. Want de Belgische politie onderzoekt niets, ze nemen niets serieus. De waarheid over Kim en Ken is immers nog ver weg.'

De verdwijning van het tweetal was nog vóór Julie en Melissa, vóór An en Eefje. Kim en Ken gingen op 4 januari met een vriendje voetballen. Daarna zouden ze bij hem blijven slapen. Maar als het tweetal de volgende ochtend nog niet thuis is, raakt Tiny ongerust. Al snel blijkt dat Kim en Ken, die wel in de tram zijn gezien, nooit zijn aangekomen. Twee weken lang kamt ze, met vrienden en de buurt, Antwerpen uit: de haven, leegstaande huizen.

Het levert niets op. Door de politie wordt ze urenlang ondervraagd. Mast: 'Ik was plotseling een verdachte, ondanks mijn alibi. Sindsdien is de relatie met de politie niet goed. Ze namen het mij kwalijk dat ik zelf op zoek ging, dat ik de pers zocht. Boos waren ze dat ze al die tips moesten nagaan. Kim en Ken waren toch weggelopen?'

Op 11 februari 1994 wordt het lijk van Kim in de Antwerpse haven gevonden. Met messteken is ze vermoord. Ook zou ze zijn misbruikt. Twee weken later wordt op dezelfde plek een trui van Ken gevonden. Sindsdien ontbreekt elk spoor van hem. 'De politie zei: Ken zal ook wel dood zijn. Maar zolang hij niet terecht is, leeft hij nog voor mij. Als ik op straat een jongen zie, kijk ik altijd of het Ken is.'

De Zandvoortse zaak, die een grote handel in kinderporno op Internet blootlegde, bewijst volgens Mast het bestaan van een internationaal netwerk van handelaren. Kinderen, met name in België en Nederland, worden door hen misbruikt voor foto's en films die grof geld opbrengen. De diskettes van de Zandvoortse bende met duizenden foto's, betoogt Mast, zijn hiervan een duidelijk voorbeeld.

Zelf is ze ervan overtuigd dat de jongen die Tros Vermist vorig jaar ontdekte op een pornofoto van Internet, haar Ken is. Mast: 'Ik ben er zeker van. De computerfoto van Ken, waarop te zien is hoe hij er nu uit moet zien, lijkt sprekend op de Internet-foto. Zelfs zijn grootouders zeggen dat het Ken is. En wat zegt de politie? Dat ze mij de foto al eerder hadden laten zien en dat ik Ken toen niet had herkend. Maar die foto is mij nooit getoond. Nooit.'

De Antwerpse is het beu om naast de strijd tegen de onzekerheid over Ken ook nog een gevecht tegen justitie te voeren. Dit jaar ging ze elf dagen in hongerstaking om af te dwingen dat ze het dossier van Kim mocht inzien. De minister van Justitie zocht haar op. Pas in september ging Justitie overstag. 'Als moeder van een vermoord kind moet je zoiets doen om Brussel te overtuigen. Dat klopt toch niet? Ik verdien het om met respect behandeld te worden.'

Ze leeft van dag tot dag. In de hoop dat er ooit een doorbraak komt in de zaak van Ken. Laatst werd een kind vermoord aangetroffen in Luik die op dezelfde wijze was gedood als Kim. Mast: 'Ik klamp me vast aan dit soort ontwikkelingen. Je hoopt dat je dichter bij de oplossing komt. Maar emotioneel is het zwaar. Enorm zwaar.'

Haar toekomst, zegt ze, is haar in 1994 afgenomen. Ze is 33 jaar maar ze voelt zich een wrak. De stress, het geestelijk lijden moet ze verdragen tot de waarheid boven tafel komt. Mast: 'Het is niet voor te stellen hoe het is om te leven met de gedachte dat je zoon nog leeft, dat hij misbruikt wordt. Je probeert er niet aan te denken. Als je dat niet doet, word je gek.'

Stieven Ramdharie
31 december '98, bijgewerkt 16 januari '09

Gepost door: Morkhoven | 26-12-09

De commentaren zijn gesloten.