25-06-09

Belgische gevangenissen: fraude van de Psycho Sociale Diensten


declerck.286380Zowel het kabinet van de Belgische Minister van Justitie Stefaan De Clerck (Vlaamse Christen Democraten) als de Minister zelf die in dezelfde mail geinformeerd werd, ontvingen de brief van de Werkgroep Morkhoven dd. 23 juni 2009 in verband met de PSD-fraude in het dossier Vervloesem.

Van het onderzoek naar de detentieomstandigheden van Marcel Vervloesem, zoals de Minister in zijn brief van 25.3.2009 met ref. PV71/KL/1523AC. aan Marcel Vervloesem beloofde, is nog steeds geen sprake en het valt te verwachten dat de Minister ook inzake de PSD-fraude niet zal optreden.

Uit de talrijke getuigenissen van gevangenen blijkt dat de Psycho Sociale Dienst (PSD) die oorspronkelijk bedoeld was om de reintegratie van de gevangene in de maatschappij te bevorderen en hun recidive te voorkomen, juist het tegenovergestelde beöogt.

Dat komt niet alleen door het gebrek aan personeel zoals de PSD tijdens haar verlammende en de door de 'Dienst Gevangenissen' van het ACV ondersteunde stakingen, steeds doet uitschijnen.

Maar zolang de Minister ook in deze niet optreedt, blijven deze wantoestanden die tot heel wat zelfmoorden binnen de gevangenissen leiden en ook de gezinnen van de gedetineerden treffen, bestaan...

----------------------------------------

Van: tine.vandertaelen@just.fgov.be
Verzonden door: mx1.just.fgov.be
Aan: werkgroepmorkhoven@gmail.com
Datum: 24 jun. 2009 18:11
Onderwerp: Auto Reply: Re: Justitie: management - PSD fraude gevangenis Brugge

Ik ben in verlof tem 3 juli 2009.

Met vriendelijke groeten,
Tine Van der Taelen

---------- Doorgestuurd bericht ----------
From: Jan Boeykens werkgroepmorkhoven@gmail.com
To: stefaan.declerck@just.fgov.be, stefaan.de.clerck@pandora.be, "Baart, Els" , lieselot.bleyenberg@just.fgov.be, vanessa.bury@just.fgov.be, info@just.fgov.be, secr.colpg@just.fgov.be, Tine.Vandertaelen@just.fgov.be, ingrid.vranken@just.fgov.be, "Deloof, Els" , Luc Proot , hofvanberoep.gent@just.fgov.be, faculteit.rechten@vub.ac.be, griffie@arbitrage.be, Chris.Corbeels@vub.ac.be
Date: Wed, 24 Jun 2009 18:11:08
Subject: Re: Justitie: management - PSD fraude gevangenis Brugge

----------------------------------------

Mensen die problemen ondervinden met de PSD kunnen zich (ook anoniem) met hun getuigenis tot de vzw Werkgroep Morkhoven richten.
Alle getuigenissen worden verzameld, vertaald en naar de Europese en internationale instanties verzonden. De vzw Werkgroep Morkhoven heeft besloten om ook na de te verwachten zelfmoord van haar actievoerder waarop Minister De Clerck blijkbaar zit te wachten, met dit werk te blijven doorgaan en rekent daarbij op alle groepen die werkzaam zijn rond de rechten van de gevangenen.


LINKS:

- Werkgroep Morkhoven Skynet
- Kinderpornonetwerk Zandvoort
- Gerecht Turnhout
- Justitie Turnhout
- Open Brief Procureur-Generaal
- Jacobs Zicot Turnhout
- Onkelinx Turnhout
- Zoé Genot cd-roms Zandvoort
- Hof van Beroep Antwerpen - Vervloesem
- Kinderporno ondergronds
- België in VN-raad voor Mensenrechten
- Droit Fondamental - (French, English, Italian)
- http://pedopitchoun2.blogspace.fr
- Zandvoort case
- Website Morkhoven (English, French, Italian, Dutch)
- 'Rechten Gevangenen' - Europese Ombudsman
- De Gucht en Clinton spreken over Guantanamo gevangenen
- België in VN mensenrechtenraad
- België in VN mensenrechtenraad / De Gucht
- Belgische gevangenen naar Nederland
- Liga voor Mensenrechten - folteringen in België
-
Marcel Vervloesem op BFM-TV, Video 1 (Frans, nederlandstalige ondertiteling)
- Marcel Vervloesem op BFM-TV, Video 2 (Frans, nederlandstalige ondertiteling)
- Marcel Vervloesem op BFM-TV - Dailymotion (Frans, zonder ondertiteling)
- Marcel Vervloesem op BFM-TV (Frans, Italiaanse ondertiteling)
- Marcel Vervloesem op BFM-TV (Frans, engelstalige ondertiteling)
- Video 'SOS Marcel LIBRE'
- Video 'Marcel Vervloesem, hymne de la Résistance'
- Vervloesem maart 1998 deel1
- Vervloesem maart 1998 deel2
- Vervloesem maart 1998 deel3
- Vervloesem maart 1998 deel4
- Vervloesem maart 1998 deel5
- Vervloesem maart 1998 deel6
- Vervloesem maart 1998 deel7
- Vervloesem maart 1998 deel8
- Vervloesem maart 1998 deel9
- Vervloesem Marcel september 1998 deel1 Faits Divers RTBF
- Vervloesem Marcel september 1998 deel8 Faits Divers RTBF
- Lippens en de X-dossiers : een totaal Taboe in de berichtgeving in de belgische media
- BBC2 REGINA LOUF 1
- BBC2 REGINA LOUF 2
- BBC2 REGINA LOUF 3
- BBC2 REGINA LOUF 4
- BBC2 REGINA LOUF 5
- BBC2 REGINA LOUF 6
- BBC2 REGINA LOUF 7
- Uitgebreide versie TONY op VTM

Commentaren

Gevangenis Brugge: collectieve klacht Brussel, 26.6.09

Minister De Clerck
Waterloolaan 115
1000 Brussel


Geachte Heer Minister,


Betreft: hervormingen in het gevangenisbeleid


Indien U het werkelijk zou menen met uw hervormingsbeleid op gebied
van de gevangenissen,
dan raad ik U aan om het bijgevoegd rapport aandachtig te lezen.

Het is misschien niet opgesteld door 'professionelen' maar het schetst
een uitstekend beeld van wat er binnen een gevangenis zoals die van
Brugge, verkeerd loopt.

U zal bij lezing van dit rapport moeten toegeven dat het geen
'individueel probleem' betreft.


hoogachtend,


Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

'Voor 100 vrouwen zijn er hier ook maar 2 PSD’s beschikbaar. Wij
vragen een grondige doorlichting v/d PSD’s en meer professionele
mensen. Hetgeen waar wij nu mee opgezadeld zitten van PSD’s, daar
hebben wij geen boodschap aan. Wij stellen voor dat zij eerst gaan
studeren, alvorens over ons verslagen te maken.'

--------

Stemmen van achter de muren: vrouwen vanuit het Penitentiair Complex Brugge
samenwerking van verscheidene vrouwen uit het Penitentiair Centrum Brugge
3 maart 2008

Op vraag en met samenwerking van verscheidene vrouwen uit het
Penitentiair Centrum Brugge werd deze tekst opgesteld en gepubliceerd.
Het gevangeniswezen is een zeer gesloten iets, letterlijk en
figuurlijk... Kritiek over de leefomstandigheden wordt vlug de grond
in geboord, onder het mom van "Gedetineerden hebben geen rechten en
moeten hun bek houden, ze zitten niet voor niets in de gevangenis".
Terwijl gedetineerden ook mensen zijn en even veel recht hebben om hun
stem te laten horen... of 'het beleid' dit nu wil of niet. Dat het in
de gevangenissen scheef loopt, weet iedereen. Hoe scheef het loopt,
daar mag de lezer zijn mening over vormen...


Collectieve klacht van de gedetineerden van de vrouwen- afdeling
Penitentiair Complex Brugge

Met deze collectieve klacht, getoetst aan het Europees Verdrag voor de
Rechten van de Mens, inzake mensenrechten en gedetineerden, wensen wij
enkele punten aan het licht te brengen.

De aangehaalde punten, zijn zaken waar wij dagelijks mee
geconfronteerd worden binnen de gevangenismuren.


Werk:
Als gedetineerde kan men werken binnen de gevangenismuren, doch kan
men ons daar niet toe verplichten. Wat wij wensen op te merken is dat
ons loon niet evenredig is aan de arbeid die verricht wordt.

In het werkhuis waar bestellingen van buiten worden afgewerkt, betalen
de leverende bedrijven wel goed, maar wordt slechts 50% van het loon
uitbetaald.

Tot voor kort werd er geld van ons afgehouden in de vorm van de
zogenaamde reserve (10%). Deze verdween in de zakken van het PCB dat
op de geïnde gelden winst maakte in de vorm van intresten.

Ook in andere gevangenissen was dit niet anders. Verschillende
gedetineerden dienden klacht in en spanden een rechtszaak aan en
wonnen deze ook.

Wij vragen een volledige uitbetaling van ons loon, niet dat een
gevangenis haar positie misbruikt, om winst te maken op onze geleverde
arbeid.

Het Europese hof impliceert o.m. dat het nastreven van financieel
profijt (het gebruik van gedetineerden als goedkope arbeidskrachten)
niet het enige doel mag zijn van de gevangenisarbeid, en dat aan
gedetineerden zinvol werk ter beschikking moet worden gesteld.
Vooralsnog kan enkel maar verhoopt worden, dat het Hof verder gaat op
de ingeslagen weg zodat de exceptie uit het art.4.3a E.V.R.M. verder
evolueert naar een positieve waarborgsom voor gedetineerden.

Het CESCR heeft er bijvoorbeeld op aangedrongen dat het loonsniveau en
de mate van sociale welvaart van bij privé–werkgevers tewerkgestelde
gevangenen verhoogd wordt, in overeenstemming met een eerdere
aanbeveling van het CESCR.

De UN Standard Minimum Rules 1955, gaan ook uit van volgende stelling:
”De belangen van de gevangenen en hun beroepsvorming mogen niet
onderschikt worden aan een winstoogmerk van de instelling.” In de
basiswet hebben gedetineerden het subjectieve recht om deel te nemen
aan de in de gevangenis beschikbare arbeid.

Inzake verloning ging het voorstel basiswet aanvankelijk duidelijk
verder dan het bepalen dat inkomsten uit arbeid schijnbaar (ongeacht
of die voor de overheid dan wel voor een privé- werkgever geleverd
wordt) zoveel mogelijk moesten overeenstemmen met die in de
buitenwereld voor gelijkaardige activiteiten.

De bepaling is echter door de Commissie Justitie van de Kamer
geschrapt. In het eindverslag staat wel te lezen dat er gepleit wordt
voor een complete herziening van het statuut inzake sociale zekerheid
van gevangenen. Artikel 83§ 1 van de basiswet vereist bovendien dat de
tevredenstelling van de gedetineerden in de gevangenis geschiedt in
omstandigheden die zoveel mogelijk overeenstemmen met die in de vrije
samenleving.

Voor zover met deze omstandigheden ook de materiële
arbeidsomstandigheden en de arbeids-sociaalrechtelijke positie van de
gedetineerden bedoeld wordt, zou hieruit afgeleid kunnen worden dat
krachtens het normaliseringprincipe dezelfde arbeidsvoorwaarden in dat
geval moeten gelden als in de vrije samenleving.


Privacy:
Regelmatig hebben wij hier te maken met schendingen van onze privacy,
meer bepaald door celfouilles waar alles in rommel achterblijft en het
lezen van brieven waar voor ons dan weer een schending van ons
briefgeheim wordt gevormd. De Belgische reglementering tot bescherming
van de privacy stelt dat in de penitentiaire reglementering hier
weinig aandacht aan besteed wordt.

Zij bevatten slechts enkele verspreide bepalingen inzake fouillering
en celinspectie (met name art.179, art.183-184 en art.214.A.I.). De
A.I. kent twee soorten celonderzoek van de cel van de als gevaarlijk
aangeschreven gedetineerden (art.183-184 A.I.).

Enige waarborgen tegen eventueel misbruik zijn niet voorzien:
”Wij als gedetineerde hebben niet het recht om aanwezig te zijn, er
staan geen beperkingen op het controlerecht en de tussenkomst van de
directeur is niet steeds vereist.”

Enkel de “regiecirculaire van 5 maart 1975” heeft aandacht voor
privacyproblemen. Hierin vraagt de Directeur Generaal van het Bestuur
Strafinrichtingen “ervoor te waken dat na de uitvoering van een
celonderzoek, al het geen er zich bevindt, terug in zijn
oorspronkelijke staat van orde wordt gebracht“.

Tevens wordt eraan herinnerd, dat het lezen van brieven die in de cel
worden aangetroffen, verboden is.

Merkwaardig genoeg komt een latere circulaire uit 1986 hierop terug:
in deze circulaire is bepaald dat de brieven die niet voor verzending
zijn aangeboden, en die bij gelegenheid van een celinspectie gesloten
worden aangetroffen, geopend mogen worden, buiten onze de
aanwezigheid.

Vanzelfsprekend moeten ook dergelijke inmengingen in het privé-leven
niet per circulaire, maar op zijn minst in de penitentiaire
reglementen worden geregeld. Artikel 20 A.R. stelt een “controle” in
op de briefwisseling, die in overeenstemming met art. 21 A.R. een
“uitsluitend penitentiair karakter" heeft. Wat deze term precies
betekent, wordt in het ongewisse gelaten.

De circulaire van 9 juni 1986 preciseert dat de controle, het behouden
van orde en veiligheid tot doel moet hebben. Wellicht wordt bedoeld,
dat enkel de omslag op verboden voorwerpen wordt gecontroleerd, en
niet de inhoud van het geschrift, maar wij hebben geen enkele garantie
dat onze brieven niet gelezen worden.

Wij weten trouwens dat dit systematisch gebeurt op het planton en dat
sommige brieven zelfs worden gekopieerd. Dit vinden wij een grove
schending van ons briefgeheim.

Recentelijk werden er door beambten tijdens een celfouille trouwens
brieven gelezen en doorgepeeld naar de directrice mevr. Tyssebaert.
Hierop werden 2 gedetineerden uit elkaar gezet (op verschillende
sectie’s geplaatst) omdat men er vanuit ging dat zij een
liefdesrelatie hadden.

Beide gedetineerden beriepen zich op het briefgeheim en de privacy,
maar werden dus door misbruik voor gedongen feiten geplaatst.
Normalerwijze mogen brieven enkel geopend worden, of gelezen, in het
bijzijn van ons en de directeur/directrice. Hier wordt echter door
directieleden misbruik van gemaakt.

Wij vragen dan ook en duidelijkere reglementering, vastgelegd in
circulaires of in het Algemeen Reglement van de strafinrichtingen,
zodat dit soort misbruik in de toekomst niet meer mogelijk is.


Verspreiden van informatie:
Nog één van de punten waarmee wij geconfronteerd worden: de
omzendbrieven, die voor ons zeer belangrijke informatie bevatten over
gewijzigde wetten… Wij stellen vast dat deze ons niet bekend worden
gemaakt, hoewel deze van cruciaal belang zijn om hier binnen de
gevangenismuren onze rechten te kunnen verdedigen. Deze omzendbrieven
verschijnen wel in het bulletin der strafinrichtingen, waar wij als
gedetineerden inzage in kunnen verkrijgen, maar dit gegeven is zelfs
bij penitentiaire beambten vaak onbekend.

Als wij toch verwijzen naar bepaalde omzendbrieven, krijgen wij als
respons door directie en PSD volgende laconieke antwoord: “wij
beschikken over genoeg achterpoortjes”. Dit houdt dus in dat directie
en PSD zich niet houden aan wettelijke regels, vastgelegd door de
Minister van Justitie.

Zo is er de omzendbrief met betrekking op de V.I. (nu
Strafuitvoeringsrechtbanken) en de wettelijke herhaling in onze handen
gekomen, waardoor een heel deel van ons zo maar liefst 5 jaar van hun
straf zien afgaan, maar het verspreiden van deze omzendbrief, binnen
de gevangenismuren, wordt ons dan niet in dank afgenomen door de PSD
en directieleden, terwijl het toch om onze rechten gaat?

Artikel 10 van het EVRM waarborgt het recht om inlichtingen en
informatie te verspreiden, en het recht op toegang tot informatie.
Het door een bestuurlijke overheid preventief verbod opleggen tot
verspreiding van deze publicaties (omzendbrieven), is strijdig met de
Grondwettelijke waarborgen van artikel 19 en 25 van de Belgische
Grondwet .

De European Prison Rules stellen het volgende: ”Elke gedetineerde
heeft in overeenstemming met art.41 recht op informatie over zijn
rechten en plichten“.

Dit recht vormt inderdaad één van de 3 basispijlers van een
behoorlijke rechtspositie en het belang ervan kan dan ook niet genoeg
worden onderstreept. Zonder adequate informatie over onze rechten is
de uitoefening van alle andere rechten quasi onmogelijk.

Wat de toegankelijkheid van omzendbrieven en circulaires betreft hoeft
men zich dus geen illusies te maken, zij bevatten vele regels die
rechtstreeks betrekking hebben op ons juridisch statuut van
gedetineerde, en aldus als 'pseudo-wetgeving’ aanzien kunnen worden,
maar de mededeling van omzendbrieven en circulaires aan ons,
gedetineerden, meedelen, wordt met de voeten getreden.

Aan de directies van strafinrichtingen wordt wel ‘gevraagd‘ ons in te
lichten over die circulaires , door de minister van justitie, en
verder werd er ook gevraagd door de minister om aan ons, “bij opname
in de strafinrichting een informatiebrochure te geven, die alle
nuttige gegevens bevat“, en waarvan de tekst wordt aangepast in geval
van wijziging van de onderrichtingen betreffende het regime. Maar
directie bepaalt dus zelf welke informatie erin opgenomen wordt en
welke informatie die ons onthouden wordt.

Dit heeft tot gevolg, dat het zwaartepunt van de penitentiaire
regelgeving langzaam maar zeker verschuift, naar het precaire en
duistere domein van de ‘psuedo –wetgeving’. Aldus ontsnappen
fundamentele detentierechtelijke regels aan de normale waarborg op het
gebied van totstandkoming en bekendmaking waardoor het principe van de
“rule of law” dat een democratische rechtstaat kenmerkt, geweld wordt
aangedaan .

Wat voor ons ook een heikel punt is, is het feit dat er in het PCB
geen boeken van “buiten” mogen binnen gebracht worden, terwijl de
Basiswet gevangeniswezen toch stelt dat volgens §1 ”de gedetineerde
het recht heeft door bemiddeling van de gevangenis, voor eigen
rekening, kranten, tijdschriften en andere publicaties te ontvangen,
waarvan de verspreiding niet wettelijk of bij rechtelijke beslissing
is verboden“, en dit is ook een gewaarborgd recht door artikel 10 van
het EVRM.

Sinds kort kunnen wij als gedetineerden niet meer naar de
gevangenisbibliotheek: deze is ‘gesloten’ om ‘veiligheidsredenen’.

In het verleden werden bepaalde boeken binnen de gevangenisbibliotheek
niet eens aan ons “uitgeleend”, zoals de “Codex detentierecht”. Met
welke reden werd dit recht tot inzage op cel van dit boek ons
ontnomen?

Ook andere boeken zoals “Detentie- en gevangeniswezen” lagen enkel ter
inzage in de bibliotheek, maar werden niet “uitgeleend“.
Hoe moesten wij, als gedetineerden op een bezoektijd van één uur aan
de bibliotheek, dan kennis nemen van deze informatie?

Ook om niet nader gepreciseerde redenen mochten wij als gedetineerden
volgens het regime circulaire van 5 maart 1975 in onze cel slechts
maximaal over een tiental boeken beschikken.
Wij vragen dan ook om een grondige herziening en een wettelijke
bepaling, om ons recht op informatie grondig te waarborgen.


De geïnterneerden:
Hoewel geïnterneerden niet thuishoren in de gevangenis, maar dienen
opgevangen te worden in gespecialiseerde psychiatrische
opvangcentra’s, is de toestand van deze mensen schrijnend te noemen.

Sommige geïnterneerden, die hier verblijven op sectie 53 A, zitten
soms al meer dan 8 jaar in de gevangenis. Zij verschijnen om de 6
maanden voor de CBM, worden uitgesteld, omdat bijna geen enkele
psychiatrie geïnterneerden aanvaard, en de CBM gaat enkel af op de
verslagen van de PSD…

Alhoewel recentelijk een nieuw wetsvoorstel is ingediend, vragen wij
om een dringende aanpak voor de problematiek van deze mensen.
Meer bepaald omdat het gevangenispersoneel niet opgeleid is, voor
geïnterneerden die in een crisis belanden, hetgeen er dan weer in
resulteert dat zij worden opgesloten in een strafcel, of erger nog
vastgebonden worden opgesloten in het “cachot”.

Het medisch personeel hanteert dan weer de praktijk door hen allerlei
verslavende kalmeer– of slaapmedicatie te doen slikken , om hen
geestelijk helemaal “lam” te maken . Dit ervaren wij dan weer als een
grove schending van de mensenrechten, en is op zijn minst strijdig te
noemen met de medische ethiek .

De Belgische situatie waarbij de geïnterneerden gevangen gehouden
worden in de gevangenis en niet in een therapeutische entiteit worden
ondergebracht is in strijd met art.3 van het EVRM.

Momenteel verblijven er ongeveer 467 geïnterneerden in de Vlaamse
gevangenissen waarvan er 93 (of 20%) zelfs te kampen hebben met een
verstandelijke handicap. 15 % van de geïnterneerden vertoont ook nog
eens suïcidale neigingen.

Menige internationale aanbeveling schrijft een onverwijld
psychisch/medisch screenen voor (European Prisoners Rules 1987,
art.29; the CPT Standards 2004, nr.57 tot 59, onder het item “Suicide
Prevention”).

De praktijk in België wijst uit dat tegen de internationale
regelgeving voortdurend wordt gezondigd. Onlangs nog presenteerde de
Hoge Commissie tot Bescherming van de Maatschappij de beroepsinstantie
voor de invloedssfeer van de geïnterneerden te houden .

Op sectie 53 A is ons een geval bekend waarbij een geïnterneerde dikke
handschoenen werden aangeknoopt die zij dag en nacht moest dragen. Ons
lijkt het ook mensonwaardig om geïnterneerden meerdere dagen en
nachten vast te riemen in het cachot, waar zij al liggend moeten eten,
hun behoefte doen en dergelijke.

Dit is in strijd blijkens art.3 EVRM omtrent de verplichtingen op de
gevangenisautoriteit om de gezondheid en het welzijn van
geïnterneerden/gedetineerden te beschermen . Art.3 EVRM garandeert
daarnaast het recht in hoofde van geïnterneerden/gedetineerden op een
effectief onderzoek van geloofswaardige aantijgingen inzake
mishandeling, en dit onderzoek moet leiden tot de identificatie en
bestraffing van de verantwoordelijken voor dergelijke handelingen.

Het uitzichtloze behouden v/d geïnterneerden, opgesloten tussen
gedetineerden in de gevangenis verstoken van iedere therapie en
behandeling, als ook de afwezigheid van een onmiddellijke
psychologisch en psychiatrisch screenen en de huidige
wederopsluitingsprocedure (art.21), en het onbestaande beklagrecht is
niet in overeenstemming met de zorgsector van het EVRM.

De CBM, psychiaters, mensen uit de zorgsector zouden zich beter in
conclaaf terugtrekken en wachten tot er een conforme EVRM wettekst is
gemaakt.

Bovendien beschikt het PCB over slechts 1 psychiater, die instaat voor
de zorg/opvolging van gans sectie 53 A (waarbij diezelfde psychiater
maar al te dikwijls afwezig is, zoals in de zomer van 2005, toen was
er gedurende 2 maanden gewoon géén psychiater...) Dit doet toch op
zijn minst vragen rijzen?

Problemen met wachttijden voor een solo –cel
Sectie’s 54 A en 54 B zijn sectie’s voor langgestraften, dus voor
mensen die al een veroordeling hebben. De meeste hebben celstraffen
die de 5, 10 of 20 jaar te boven gaan. Het spreekt voor zich dat, als
men zulke lange straf moet uitzitten, deze mensen kiezen voor een
solo–cel.

Een probleem… want zowel op sectie 54 A en 54 B zijn slechts 14
solo–cellen beschikbaar terwijl per sectie 28 mensen opgesloten
zitten.

Men wordt dus verplicht om op duo te gaan zitten, en men heeft dan
dikwijls niet de keuze wie er als persoon in cel wordt bijgestoken.

Dit creëert spanningen en problemen, want je moet je op de
“wachtlijst“ zetten om een solo-cel te krijgen, wat soms maanden kan
aanslepen, vooraleer er een solo-cel beschikbaar is.
Daardoor worden wij dan soms ook nog geconfronteerd met het feit, dat
men drugsverslaafden binnen brengt, die dan in je nabijheid afkicken,
wat allerminst prettig te noemen is.

Ook is het al voorgevallen dat een geïnterneerde van sectie 53A naar
boven wordt verplaatst, wat al helemaal niet kan, dit is dus de
vermenging van geïnterneerden met gedetineerden.

Ook mensen in voorhechtenis worden dikwijls op secties 53 A en 54 B
geplaatst, terwijl de sectie van de voorgehechten sectie 53B is.
Bovendien is het regime op sectie 53A en 53 B niet te vergelijken met
het regime van de langgestraften.

De directie benut als tuchtsanctie soms een langgestrafte op sectie
53B te zetten, tussen de mensen in voorhechtenis, met als gevolg dat
deze mensen gewoon niet meer van cel komen aangezien zij niet wensen
geconfronteerd te worden met de drukte, spanningen, en het komen en
gaan van voorhechtenissen, die in vrijheid worden gesteld. Wij vragen
dan ook om aan deze problematiek een einde te maken en te voorzien in
voldoende solo-cellen .


Voeding:
Eén van de grootste problemen, die nochtans de gezondheid van ons
allen, gedetineerden, aangaat, is de voeding die we hier krijgen.
Het middagmaal bestaat uit groenten, die meestal volledig plat gekookt
zijn, zodat de voedingswaarde volledig verloren is.
Vitaminen en mineralen bevatten deze groenten niet meer .
Het middagmaal is éénzijdig, wat inhoudt dat wekelijks hetzelfde
geserveerd wordt.

Het vlees is ofwel te doorbakken, ofwel gewoon half gebakken, ofwel zo
taai, dat je er iemand mee het hoofd kan inslaan. Het vlees dat wordt
geserveerd, is ook bijna iedere week hetzelfde.

De sauzen worden aangedikt, en eigenlijk walgt iedereen van het
uitzicht en de kwaliteit van de voeding. Het middagmaal wordt trouwens
geleverd in karren, die het voedsel warm moeten houden .
Desserten die worden geserveerd zijn meestal twee dagen nadien
vervallen. Fruit wordt veel te weinig gegeven.

Met het middagmaal gebeuren nog andere rariteiten: op sectie 54B had
gedetineerde X een worm in haar visfilet, op sectie 52B zaten er
slakken tussen de salade, twee weken geleden waren de appels op sectie
54 A van binnen rot enz.

Het recht op degelijke voeding is een mensenrecht . Ook is het onlangs
gebeurt, dat wij twee dagen achter elkaar geen groenten kregen. Er is
mogelijkheid om zelf te koken, en voedingswaren aan te kopen op de
kantinelijst, doch de prijzen zijn veel te hoog, en het aanbod van
groenten is te beperkt.

De charcuteriekantine is bovendien ook nog afgeschaft, omdat het PCB
niet over de nodige koeltechnieken beschikt, en er is sprake om een
deel van de patisserie kantine ook af te schaffen.

Op de kantinelijst staan ook geen noten of zaden, en voor de
vegetariërs/veganisten is dit helemaal een ramp. Men voorziet een
aanpassing van voeding voor moslims, maar vegetariërs hebben geen
vleesvervangers en tevens wordt er geen aangepast dieet aangeboden.

Recentelijk werd er op de kantinelijst muesli en enkele sojaproducten
bijgezet, doch deze werden twee weken niet geleverd. Waarom is ons
niet duidelijk. Wij hopen dat er degelijk werk wordt gemaakt van de
voeding, zowel voor de vleeseters, als voor de niet vleeseters.

Het is niet omdat wij van onze vrijheid zijn beroofd, dat wij geen
recht hebben op degelijke voeding, die nodig is om een “gezond bestaan
“ in ere te houden.

De UN Standard Minimum Rules 1955 onderstreept de stelling, “dat alle
gevangenis accommodatie moet voldoen aan alle gezondheidsvoorwaarden”.
Mogelijk is het gebrek aan gezonde voeding een schending van artikel 3
van het EVRM.
Wij hebben als gedetineerden volgens de Basiswet het recht om klachten
in te dienen hieromtrent, dit wordt geregeld in titel 8 van de
basiswet. Artikel 42 van de Basiswet stelt ook dat er voldoende
voedsel moet zijn maar dat dit voedsel tevens aangepast moet zijn, aan
de gezondheidstoestand van de gedetineerde.

De PSD’s of Psychosociale Diensten
Het hekelpunt van iedereen ! Sectie 33A (de mannenafdeling) heeft er
al een collectieve klacht voor ingediend die in het Staatsblad is
verschenen, maar hier op de vrouwenafdeling is het al niet beter.

De PSD-poppemiekes, die ofwel “ziek” zijn of op “verlof “ zijn… er
kunnen boeken over geschreven worden. Zij staan in voor een
“professioneel” verslag over ons, maar wij vragen ons terecht af, of
zij ooit wel psychologie bestudeert of gestudeerd hebben.

Zij kijken ons vanuit de hoogte aan, en maken verslagen op aan de hand
v/d observatieverslagen die door beambten op sectie worden opgesteld,
terwijl wij de PSD nooit zelf op sectie zien.

Sommige ‘presteren’ het om een verslag van 3 jaar geleden te gebruiken
als “professioneel” verslag.

Als men vragen indient voor verlof of uitgangspermissies volgt
steevast het antwoord ”Brussel”, alles wordt altijd op Brussel (de
D.I.G.) afgeschoven. Het is de PSD die nochtans voor 99%
verantwoordelijk is (omdat ze weer “ziek of op “verlof” waren) voor
het feit dat mensen worden uitgesteld op personeelscolleges en dat
omdat “de papieren niet in orde waren” en dergelijke.

Voor 100 vrouwen zijn er hier ook maar 2 PSD’s beschikbaar. Wij vragen
een grondige doorlichting v/d PSD’s en meer professionele mensen.
Hetgeen waar wij nu mee opgezadeld zitten van PSD’s, daar hebben wij
geen boodschap aan. Wij stellen voor dat zij eerst gaan studeren,
alvorens over ons verslagen te maken.

En de koele “Übermensch”-houding bevalt ons evenmin. Zij hebben te
veel macht, en weten altijd alles beter.


Tuchtrapporten:
Alhoewel de regels qua tuchtprocedures recent eerlijk veranderd zijn
(men mag enkel een tucht schrijven als men gevaar voor zichzelf of
anderen is) wordt dit toch nog met voeten getreden.

Wij mogen bij een tuchtsanctie nu een advocaat waarschuwen. MAAR… De
directie misbruikt ook hier haar macht, door te zeggen “dat ze wel
‘achterpoortjes’ vinden”. Dit kan dus niet.!

In het verleden werden tuchtrapporten bij de vleet geschreven, zette
men mensen tot een maand op strikt, en leek het hier op een kindertuin
i.p.v. volwassen mensen ondereen .

Wij eisen dat directie zich houdt aan de nieuwe regels die rond
tuchtprocedures zijn vastgelegd. In het verleden werden zelfs zwangere
vrouwen in de strafcel opgesloten en werd een moeder drie dagen van
haar kind gescheiden. Wansmakelijk!


Medische verzorging:
Ondanks dat het PCB over een medisch centrum beschikt, en er een
dokter voorzien is voor de vrouwenafdeling, laat de medische
verzorging hier op veel vlakken te wensen over en wordt een te
veelvoudig bezoek aan de dokter aanzien als “aanstellerij “ en wordt
er zelfs gedreigd met “tuchtsancties”.

Enkele voorbeelden: in april 2005 stierf een medegedetineerde ten
gevolgen van een CVA (hersenbloeding). Al lange tijd klaagde zij over
extreme vermoeidheid en hoofdpijn. De dokter deelde haar mee, dat als
ze nog 1 keer op dokterbezoek kwam, ze een tuchtsanctie kreeg. Vier
dagen later stierf ze, in het werkhuis. De familie noemde dit een
doofpot-schandaal.

In de zomer van 2003 stierf een andere medegedetineerde aan een
hartaanval. Zij was nochtans hartpatiënte en klaagde al enkele dagen
over pijn in haar arm, die uitstraalde. De dokter deed niets, en ze
werd dood aangetroffen in haar bed, op sectie 53A.

In één geval werd de medische verzorging afgedwongen door een
advocaat, omdat er geen gevolg werd gegeven aan de papieren van de
arts ”buiten “ die al meer dan 1 maand in het bezit waren van de arts
op de vrouwenafdeling.

De meesten onder ons die naar de dokter gaan wegens pijn in het hoofd
e.d. moeten van de dokter naar de “wandeling “ gaan - daar zou dan wel
alles mee opgelost raken...

In 2002 stierf de man van een medegedetineerde omdat men de wonde
t.g.v. een operatie voor keelkanker niet verzorgd had. De man lag op
het Medisch Centrum en werd vlug, vlug, vlug vrijgelaten… Twee weken
daarna stierf hij. De gevangenis moest de begrafenis niet meer
betalen.

De lijst met medische nalatigheden en gebrekkige verzorging kan
blijven doorgaan... Medicatie wordt dikwijls ook verwisseld. Het
gebeurt regelmatig dat de buurvrouw jouw medicatie krijgt en
omgekeerd…

Volgens de Memorie van Toelichting en het Voorstel van de Basiswet “is
de rechtspositionele benadering de eerste krachtlijn van de basiswet,
op een gezondheidszorg die kwalitatief evenwaardig is met deze die aan
mensen buiten de gevangenismuren ter beschikking gesteld wordt“. Dit
wordt verwoordt in artikel 88 van de Basiswet.

Het Mensenrechtencomité geeft in artikel 10 (3) BUPO ook zijn
bezorgdheid aan over lamentabele gezondheidstoestanden in
gevangenissen. De UN Medical Ethics principles 1982 ondersteunen
dezelfde principes. De inhoudelijke invulling van het
gezondheidscriterium is echter beperkt. Met name het niet toedienen
van medische zorg kan een schending van art.3 EVRM betekenen.

Uit de Basiswet kan afgeleid worden dat patiëntenrechten ook van
toepassing zijn op ons.

Helaas wordt er meteen een voorbehoud gemaakt inzake het recht op
informatie: ”Volgens artikel 92§2 kunnen wij geen enkel afschrift
krijgen van ons patiëntendossier.”


Intern bezoek:
De regelingen over onze interne bezoeken (gedetineerde met
gedetineerde). Deze staan op zeer losse schroeven… Volgens de directie
heeft men recht als men kan bewijzen (schriftelijk) dat men een
gedetineerde al 6 maanden als schriftelijke relatie kent dat het
intern bezoek wordt toegestaan (automatisch). Maar dit gebeurt niet,
in de meeste gevallen moeten wij nog eens 6 maanden wachten vooraleer
wij ons intern bezoek krijgen. Wij stellen vast dat hier geen enkele
regel of richtlijn omtrent bestaat.

Het zou dus meer dan wenselijk zijn dat een duidelijke regel omtrent
het intern bezoek wordt vastgelegd in het gevangenisreglement.

En het gaat nog verder. Gedetineerden die met elkaar wensen te huwen,
worden maar al te dikwijls tegengewerkt vanuit directie (met
Tyssebaert op kop). Tyssebaert weigerde zelf om de ambtenaar van de
burgerlijke stand binnen te laten om 2 gedetineerden te huwen...

Tenslotte de wet Dupont… die bij het personeel zelfs niet geheel bekend is.

Als penitentiaire beambten zelf niets weten van het reilen en zeilen
in het instituut waar ze tewerkgesteld zijn, hoe kan er dan met ons,
gedetineerden, sprake zijn van een mens–mens samenwerking in de
positieve zin?

Wij hopen dat onze klachten gehoord worden, en dat er daadwerkelijk
naar oplossingen gezocht wordt, opdat de sfeer binnen het
penitentiaire beleid een positieve wending krijgt .


De vrouwen van secties 54A, 54B, 52B, 53A en 53B.
http://www.indymedia.be/nl/node/26264

Gepost door: Morkhoven | 26-06-09

Vlaamse Socialisten: zo rechts als het Vlaams Belang
Beste X,


Het zijn precies de Vlaamse Socialisten (te vergelijken met de afgekalfde PVDA) die nu samen met het Vlaams Belang en een andere rechtse partij tegen het voorstel van De Clerck zijn om een 300-tal gevangenene die zich in voorhechtenis bevinden vrij te laten.

De Clerck doet dat natuurlijk niet zomaar. Hij staat momenteel (meer dan wij vermoeden) onder druk in verband met zijn gevangenisbeleid en hij liet weten dat de Europese Raad hem op zijn donder had gegeven.

Gepost door: Morkhoven | 26-06-09

Minister De Clerck blijft in gebreke
Brussel, 28 Juni 2009


Minister van Justitie Stefaan De Clerck
Waterloolaan 115
1000 Brussel


Geachte Heer De Clerck,

Betreft: onderzoeken naar verdwijningen en fraude in de dossiers Vervloesem en de kinderpornozaak Zandvoort / blokkering van de uitvoeringsbesluiten van de artikels 72 e.v. van de strafuitvoeringwet / het uitblijven van het onderzoek door de Centrale Toezichtscommissie van het Gevangeniswezen in de zaak Vervloesem


Om U nog meer van dienst te zijn, zend ik U hier bij een kopie van de publicatie 'ZWITSERLAND BETROKKEN BIJ BELGISCH-NEDERLANDSE KINDERPORNO' waarin ook over de voornoemde onderwerpen wordt gesproken.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

hoogachtend,


Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

Werkgroep Morkhoven vzw-asbl
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gillis
nr. 443.439.55
Tel: 0032 (0)2 537 49 97
WerkgroepMorkhoven@gmail.com
postmaster@droitfondamental.eu

http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be/
http://www.droitfondamental.eu/

=============================

ZWITSERLAND BETROKKEN BIJ BELGISCH-NEDERLANDSE KINDERPORNO
De Morgen, 12 Januari 1999, pagina 7

(GENEVE/BRUSSEL) (ANP/BELGA)



De Zwitserse justitie stopt een zaak rond een cd-rom met 10.000 kinderpornofoto's uit België en Nederland in de doofpot. Deze beschuldiging uit het Internationale Comité voor de Waardigheid van het Kind, nadat de organisatie afgelopen november het schijfje aan justitie had toegespeeld. "Sindsdien is er helemaal niets meer gebeurd."

De organisatie in Lausanne kreeg de cd-rom begin november via de post uit België. De afzender was de activiste Gina Pardaens, die daags na de zending van het materiaal bij Brussel om het leven kwam bij een auto-ongeval. Volgens Georges Glatz van het Comité voor de Waardigheid van het Kind stuurde Gina Pardaens het materiaal naar Lausanne, omdat zij de Belgische justitie voor geen cent vertrouwde en vreesde voor haar leven.

Ook Zwitserland zou betrokken zijn bij de 'cd-romaffaire'. "Aanvankelijk linkte justitie de porno-cd aan grote kinderpornoaffaires in België en Nederland, zoals de Zandvoortse kinderpornozaak. Nu zijn er foto's herkend die bij het meer van Neufchâtel (West-Zwitserland, red.) zijn genomen, waardoor Zwitserland nu ook direct betrokken is.

Ook bevat het schijfje foto's uit Tsjechië, aldus Glatz in het bezit is van kopieën.

Volgens de organisatie in Lausanne toont de cd-rom aan dat er een veel groter kinderpornonetwerk actief is dan op voorhand aangenomen werd met de zaken in België en Nederland. Ook zouden "bepalde elementen in Brussel", die Glatz niet verder wil toelichten, druk uitoefenen op Zwitserland om de cd-romaffaire te laten liggen. Glatz: "Justitie weigert elk commentaar, ook aan ons, terwijl de porno-cd-rom bij ons vandaan komt."

http://www.radicalparty.org/belgium/dutroux/demorgen120199.htm

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

"IK WEET OOK NIET WAT DIE WORMEN NOG VAN PLAN ZIJN"
De Morgen, 1 december 1998, blz. 10

Je bent dood. Het onderzoek naar de omstandigheden van je dood is afgerond en leidde tot de conclusie dat stierf in een banaal verkeersongeval. Toch loopt er nog steeds een informatief onderzoek naar de klacht wegens doodsbedreigingen die je vijf dagen voor je dood indiende. Dat is de merkwaardige situatie van kinderrechtenactiviste Gina Pardaens. Zij kwam op 16 november om in een verkeersongeval. Vijf dagen eerder stapte ze met haar klacht naar de rijkswacht van Galmaarden. De vrouw, die als medewerkster betrokken was bij het RTBF-programma Faits Divers en ook deelnam aan onderzoeken van de vzw Morkhoven, knalde met haar wagen tegen een brugpijler en was op slag dood.

'Tweede telefoonlijn'

De vrouw had kort voor haar dood nog contact met de Brusselse advocaat Laurent Arnauts, die een tijdje later met een inbraak af te rekenen kreeg. Intussen blijkt dat Gina Pardaens tot in de laatste dagen en uren van haar leven in de rotsvaste overtuiging leefde dat haar iets kon overkomen. Haar zoon werd enkele weken voor haar dood van de weg af gereden. In de in het wrak van haar auto teruggevonden handtas zat het nummer van een autoplaat waarover ze zei dat die haar aldoor volgde.

De Morgen kwam in het bezit van de computercorrespondentie die Gina Pardaens net voor haar dood uitwisselde met een chat-vriendin. Daaruit blijkt dat de vrouw zich ernstig zorgen maakte over haar telefoonlijn en dat er bij haar vriendin (die we de fictieve naam Leila gaven) een telefoontje binnenliep van iemand die door de vzw Morkhoven wordt aangewezen als een van de 'kopstukken' van het pedofilienetwerk in Temse. Daarover werd op 13 november druk gechat. Dat was twee dagen nadat Gina Pardaens naar de rijkswacht stapte:

"12.54. Lola, heb dringend meer informatie over vreemde telefoon nodig, om te weten of ze jullie in het oog houden of niet. Gisterenavond is er hier ook iets vreemd met de telefoon gebeurd. Ik heb naar storingen gebeld en die spraken van een tweede lijn die ik zou hebben. Toen ik negatief antwoordde, bleken ze zeer verbaasd. Ze komen dinsdag eerstkomende de lijn eens nakijken, maar ze zullen natuurlijk niets vinden van wat ons interesseert. "

Eerder die dag komt er bij Leila een hoogst bizarre e-mail binnen met een tekening van haar eigen huis. Ze stuurt die door naar Gina Pardaens. Wanneer ze de tekening willen bekijken, krijgen de twee vrouwen allebei problemen met hun computer. Om 20.38 uur reageert Gina Pardaens met deze chat:

"Dit kan een test geweest zijn om te zien hoeveel jullie weten, of wat. Meld mij elk dergelijk voorval in ieder geval onmiddellijk, let op het uur, de datum, en eventueel kleine details. Geef ze desnoods valse informatie en hou jullie van kromme haas. Voor mij zijn jullie in elk geval goede vrienden die zich met al dat smerig gedoe niet bezighouden."

Later op de avond krijgen de vrouwen het e-mailbestand toch geopend en slagen ze erin de afzender te identificeren: "( .. ) is een pedofiel die zowel in de Temse-zaak als in de Zandvoort-zaak een heel belangrijke rol speelde."

Het chatten gaat nog enkele dagen door, over hetzelfde onderwerp. In de avond van 15 november verstuurt Gina Pardaens nog dit bericht:

"21.56. Leila, ik weet ook niet wat die wormen nog van plan zijn. Ik weet alleen dat je elk klein detail in het oog moet houden en elk abnormaal telefoongesprek moet noteren tot in de details. Hoe weet je dat je gevolgd wordt? je vertrekt, je kijkt rondom jou en wees waakzaam. Let op elk detail en noteer het, zoals nummerplaten of uiterlijkheden. Probeer hen te misleiden. Al dat niet lukt, dan ben je 100 procent zeker. Zo ja, probeer hen te misleiden. Ik ben zeker dat je dat kunt. Je vertrekt, ga ergens binnen en als je buitenkomt moet dezelfde persoon er nog staan, anders is er een andere. Je kan zo een spelletje met hen spelen. Zeker jullie twee. Je kan het hen erg moeilijk maken. Leila, je kan goed tekenen. Probeer van elke persoon een robotfoto te maken."

Zes uur later gebeurt het verkeersongeval. Vrienden en familieleden van de vrouw stellen zich vragen bij de 'haast' waarvan het parket blijk gaf om het onderzoek rond haar ongeval af te ronden. (DDC)

http://www.radicalparty.org/belgium/dutroux/demorgen011298_1htm.htm


°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

PS: Enkele uren voor haar dood telefoneerde Jan Boeykens, voorzitter van de Werkgroep Morkhoven, nog naar Gina Pardaens in verband met de maandenlange telefoonproblemen die zij had. Gina Pardaens had hiervoor weliswaar Belgacom gecontacteerd maar die konden het probleem niet oplossen. Ook de plaatsing van een Zöllertoestel om te weten wie haar anoniem opbelde en bedreigde bleek onmogelijk.

Jan Boeykens moest het gesprek met Gina Pardaens echter afbreken omdat er een sterk geluid op de telefoonlijn te horen was dat ieder verder gesprek onmogelijk maakte (de geluidsstoringen kwamen overéén met de telefonische geluidsstoringen bij de acties van de Werkgroep Morkhoven).

Jan Boeykens probeerde Gina Pardaens diezelfde avond nog een fax te zenden. Het betrof hier een antwoord van justitieminister Stefaan De Clerck in verband met de telefoon en andere problemen die ook de vzw Werkgroep Morkhoven ondervond. Het faxbericht naar Gina Pardaens werd echter geblokkeerd alhoewel het faxen van deze brief naar Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven geen probleem bleek.

Na de dood van Gina Pardaens legde Jan Boeykens een verklaring af bij de rijkswacht. Hij vernam echter niets meer van zijn afgelegde verklaring. De vraag is of er wel een onderzoek gevoerd werd naar de meer dan toevallige dood van Gina Pardaens. Merkwaardig in dit verband is dat Gina Pardaens enkele maanden voor haar dood op een, naar eigen zeggen, 'erg intimiderende wijze' gedurende 3 uren lang door justitie werd verhoord inzake de verdwijning van de Duitse jongen Manuel Schadwald waarnaar zij met Marcel Vervloesem onderzoek voerde. Na haar dood werd er in de Belgische pers (en door de Belgische justitie) met geen woord meer over de zaak Manuel Schadwald gerept.

Morkhovenvoorzitter Jan Boeykens vindt dat de dood van Gina Pardaens niet losgekoppeld kan worden van de door de Hoge Raad voor de Justitie erkende verdwijningen van de ontlastende documenten uit het strafdossier van Marcel Vervloesem en van de 7 kinderpornocdroms Zandvoort op de gerechtshoven te Turnhout en te Antwerpen. Hij vindt het vreemd dat er ook geen onderzoek werd gevoerd naar de 30 processen verbaal waarin de halfbroer/aanklager van Marcel Vervloesem omtrent zedenfeiten met kinderen en minderjarigen wordt genoemd. Het valt hem op dat de Psycho Sociale Dienst van de gevangenis van Brugge, heel wat belangrijke documenten en alle medische gegevens aan het dossier van Marcel Vervloesem dat voor de strafuitvoeringsrechtbank is bedoeld, 'vergat toe te voegen' en een éénzijdig rapport opmaakte dat ondermeer gebaseerd was op de oude klachten van Vervloesem's halfbroer waarvoor Marcel Vervloesem werd vrijgesproken.

Hij vroeg Minister De Clerck om al deze zaken te laten onderzoeken maar de Minister zwijgt deze zaken dood en laat, tegen beter weten in, Marcel Vervloesem in de gevangenis wegkwijnen. De Minister blokkeert ook de uitvoeringsbesluiten van de artikels 72 e.v. van de strafuitvoeringswet (voorlopige vrijheid op basis van medische gronden) en laat de Centrale Toezichtsraad van het Gevangeniswezen geen werk maken van het onderzoek naar de detentieomstandigheden van Marcel Vervloesem alhoewel hij dit in zijn brief van 25 maart 2009 aan Marcel Vervloesem beloofde.

De voorlopige in vrijheidsstelling van zwaar zieke gevangenen en mensen die reeds jaren in voorhechtenis zitten, zou anders een mogelijkheid zijn om de gevangenisbevolking te verminderen. De Minister die steeds over 'management' spreekt, zou de Belgische Staat de kostelijke uitgaven voor de huur van een gevangenis in Nederland, op die manier tevens kunnen besparen.

************************************************

Kabinet Minister De Clerck: Ontvangstbewijs


---------- Doorgestuurd bericht ----------
Van:
Datum: 28 juni 2009 13:44
Onderwerp: Auto Reply: Re: Justitie: management - rechten gevangenen
Aan: werkgroepmorkhoven@gmail.com


Ik ben in verlof tem 3 juli 2009.

Met vriendelijke groeten,
Tine Van der Taelen


---------- Doorgestuurd bericht ----------
From: Jan Boeykens
To: stefaan.declerck@just.fgov.be, stefaan.de.clerck@pandora.be, "Baart, Els" , lieselot.bleyenberg@just.fgov.be, vanessa.bury@just.fgov.be, info@just.fgov.be, secr.colpg@just.fgov.be, Tine.Vandertaelen@just.fgov.be, ingrid.vranken@just.fgov.be, "Deloof, Els" , Luc Proot , hofvanberoep.gent@just.fgov.be, faculteit.rechten@vub.ac.be, griffie@arbitrage.be, Chris.Corbeels@vub.ac.be, Patrick.Hebberecht@ugent.be, Tinneke.Degraeuwe@ugent.be, Marieke.Lamaire@ugent.be
Date: Sun, 28 Jun 2009 13:44:11 +0200
Subject: Re: Justitie: management - rechten gevangenen

Gepost door: Morkhoven | 28-06-09

De commentaren zijn gesloten.